homoseksualiści

Wiecie już, że homoseksualiści to tacy ludzie, którzy odczuwają popęd płciowy w stosunku do osobników własnej płci i którzy ten popęd tak właśnie realizują. W zagadnieniu tym jest wiele niejasności. Nie bardzo wiadomo, skąd się to bierze, a możliwe, że jest kilka przyczyn od siebie niezależnych. Tak czy owak trzeba wiedzieć, że homoseksualistów jest wielu szczególnie wśród mężczyzn. Oblicza się szacunkowo, że jest ich około 23% wszystkich mężczyzn. Część z nich to biseksualiści, tzn. osobnicy, którzy w mniejszym lub większym stopniu podlegają fascynacji obu płci i okazjonalnie mogą być albo homo- albo heteroseksualistami. Jest ich znacznie więcej niż homoseksualistów. Homoseksualiści odczuwają często pociąg do młodych chłopców w okresie dojrzewania lub do młodych mężczyzn. Często też obiektem ich pociągu są chłopcy jeszcze młodsi, nawet przed dojrzewaniem. Jest to wtedy zjawisko jeszcze bardziej złożone, gdyż jest to także pedofilia o czym za chwilę. Odczuwając pociąg do młodych chłopców homoseksualiści często starają się różnymi sposobami zbliżyć do nich. Często wystarczy im bliski, przyjazny kontakt, ale najczęściej szukają po prostu partnerów do uprawiania różnych kontaktów płciowych. Na ogół kontakty te polegają na uprawianiu pettingu wzajem­nym onanizowaniu partnerów. Niekiedy jednak homoseksualiści podejmują próby współżycia analogicznie jak z kobietami z tą różnicą, że stosunek odbywa się przez odbyt partnera. Takie kontakty nazywają się pederastią, a ludzi uprawiającymi je nazywa się pederastami. Jak już wspomniałem, ludzie ci często szukają partnerów wśród młodych chłopców. Zle jest, jeżeli chłopcy o tym nie wiedzą. Mogą ulec jakimś mglistym obietnicom, namowom, a kiedy dojdzie już do kontaktu seksualnego, mogą przeżyć przykry szok. Dlatego trzeba wiedzieć, że takie rzeczy są i zdarzają się dość często. Z badań wiemy, że zwłaszcza w wielkich miastach większość chłop­ców spotykała się z mniej lub bardziej zawoalowanymi propozycja­mi ze strony homoseksualistów, a musiało to nie być rzadkie, bo przecież na ogół nie wszyscy i tak właściwie zrozumieli o co chodzi. Często zaczepiający są to ludzie sympatyczni, pełni życzliwości, chętni do pomocy i opieki. Zaczepka ze strony tego typu ludzi powinna obudzić naszą czujność. Nie trzeba jednak przesadzać i każdego życzliwego człowieka uważać za homoseksualistę! To byłoby jeszcze większe nieporozumienie niż naiwność i łatwowier­ność. W dużych miastach są dzielnice, gdzie ci ludzie się spotykają i zawierają znajomości. Jeżeli w takim miejscu często są to dwor­ce, łaźnie, niekiedy kawiarnie kręci się jakiś chłopak bez widocz­nego celu, może być uznany przez homoseksualistę za chętnego do zawarcia znajomości. Lepiej więc, jeżeli młodzi chłopcy nie będą przebywać w tych dzielnicach; jeżeli już zostaną zaczepieni, powinni spokojnie powiedzieć, że jest to pomyłka. Do tej pory wszystko jest niby proste. Ale przecież książkę tę czytają najróżniejsi ludzie, w tym także i ci, którzy są lub będą homoseksualistami. Bo przecież jak podałem jest pe­wien procent mężczyzn, którzy, często nawet mimo prób le­czenia pozostają homoseksualistami, I tym należy się także pewne wyjaśnienie ich sytuacji. Po pierwsze trzeba pamiętać, że pewne przejawy fascynacji własną płcią są czymś w okresie dojrzewania normalnym i nie muszą świadczyć o skłonnościach homoseksualnych. Chłopcy w pewnym okresie przyjaźnią się tylko z sobą, a dziewcząt nie darzą wielką sympatią. To nie ma nic wspólnego z homoseksualiz­mem. Jest to normalna przejściowa faza rozwoju, normalny objaw dojrzewania. Nawet jeżeli to przypomina trochę jakby zakocha­nie się. To mija. I jeżeli mija, to pozostawia ładne wspomnienie, gdyż przyjaźń dwu chłopaków może być i bywa czymś bardzo pięknym. I niech nikt tego nie miesza z seksuologią! Jeżeli jednak nie mija?. I kiedy powinno to minąć? Mija w różnym wieku. Fascynacja męskością, wrażliwość na piękno ludzkiego ciała w tym także mężczyzn może w jakimś stopniu pozostać i jeżeli to uczucie nie eliminuje popędu hetero­seksualnego, nie powoduje, że ktoś rezygnuje z kontaktów z ko­bietami, to wszystko jest w porządku. Jeżeli jednak tak nie jest? To trzeba ewentualnie poradzić się psychologa lub lekarza. Jeżeli ktoś już jest homoseksualistą, to powinien pogodzić się z tym i zaakceptować siebie takim, jakim jest. I jest coś jeszcze ważniejszego: trzeba, aby takim zaakceptowało go otoczenie rodzina, koledzy, całe społeczeństwo. Z tą akceptacją to bywa różnie. W Polsce prawo nie zajmuje się homoseksualizmem i stanowi, że jest to forma zachowań seksual­nych tak samo dobra jak heteroseksualizm. Oczywiście, prawo karze pewne zachowania, ale nie różnicuje czy dotyczą one homo-czy heteroseksualizmu. Gorzej jest z tolerancją przez przeciętnych ludzi. Często homoseksualiści spotykają się z przejawami dyskry­minacji, a nawet agresji. To oczywiście dowodzi braku kultury. Pisałem już, że homoseksualizm ma niejasne podłoże. Bywa zapewne wrodzone tak jak u zwierząt, co udowodniono labora­toryjnie. Otóż w okresie bezpośrednio poprzedzającym poród matka przekazuje dziecku wiele substancji hormonalnych. Odbywa się to poprzez łożysko, a hormony krążą we krwi. Otóż może być tak, że zestaw tych hormonów nie jest całkiem dobry i wywie­rając określony wpływ na ośrodki mózgowe, determinują w przy­szłości nastawienie homoseksualne. W tych przypadkach leczenie nie pomaga i człowiek przez całe życie pozostaje homoseksualistą. I takiemu wypada jedynie pogodzić się z tym i szukać sobie takiego rozwiązania swych spraw erotycznych, aby było mu dobrze i aby mogło być ono akceptowane przez społeczeństwo. Prawdopodobnie przynajmniej niekiedy bywa inaczej. Chłopak biologicznie zupełnie normalny w okresie dojrzewania podejmuje z różnych powodów tu nie jest to ważne jakieś kontakty homoseksualne i po prostu uczy się takiego zachowania. Może być tak, że wyrobi sobie taki nawyk uczeni nazywają to odruchem warunkowym i pozostanie do końca życia homoseksu­alistą. W tym drugim przypadku jest to jednak zależne od niego, bo jak się człowiek do czegoś przyzwyczai, to przecież może, choć z trudem, odzwyczaić się. Bywa i tak, że chłopcy, którzy w okresie dojrzewania podejmo­wali jakieś formy aktywności homoseksualnej, potem wyrastali na zupełnie normalnych heteroseksualnych ludzi. I takich jest najwięcej. O tym wszystkim trzeba wiedzieć. Mówimy często, że człowiek jest kowalem własnego szczęścia. Może nie zawsze tak jest, ale na pewno często. Homoseksualiści, nawet w krajach, w których są prawnie akceptowani, nie zawsze są ludźmi szczęśliwymi. Rzadkie są na przykład trwałe między nimi związki, nie zakładają rodzin, nie mają oczywiście dzieci a to często jest przedmiotem ich troski. Wielu mówi, że gdyby to było od nich zależne woleliby być heteroseksualni. Jest więc tak, że każdy człowiek, zwłaszcza młody, powinien unikać sytuacji, które mogłyby zwich­nąć jego przyszłość. To są bardzo trudne sprawy, ale dlatego trzeba o nich wiele wiedzieć i to już bardzo wcześnie. Nawet w waszym wieku, gdyż na informacje takie może być co najwyżej za późno, ale nigdy za wcześnie. Homoseksualizm wśród kobiet jest rzadszy. Nazywa się miłoś­cią lesbijską, a kobiety uprawiające ją lesbijkami. Ich związki są znacznie trwalsze niż związki mężczyzn i jest w nich znacznie więcej tkliwości, czułości niż zwykłego seksu. Trzeba przyznać, że homoseksualizm żeński budził zawsze znacznie mniej sprzeciwów niż męski. • Teraz parę słów o pedofilii Jest to bardzo przykre zjawisko, polegające na odczuwaniu popę­du płciowego w stosunku do dzieci. Takie zachowanie, jeżeli polega na zbliżeniu fizycznym jakieś formy pieszczot, dotyku itp. jest karalne. Ludzie o tym typie dewiacji wzbudzają bardzo silną wrogość w społeczeństwie i ich życie jest pełne konfliktów. Oczywiście nie jest pedofilem młody chłopak, który interesuje się dziewczętami w swym wieku lub niewiele młodszymi. Ale jeżeli takie upodobanie mu pozostanie, to już gorzej. Bywa tak, że on rośnie, a obiekty jego fascynacji pozostają stale na tym samym poziomie wieku. .Tego trzeba unikać i jeżeli ktoś zdaje sobie z takiego niebezpieczeństwa sprawę, może wiele sam zdziałać. Po prostu trzeba się samemu kontrolować. A jeżeli to za trudne, iść do psychologa lub lekarza. Warto odwiedzić też strony: imprezy firmowe bielsko | mp3 za darmo | Spędź najbliższy weekend z dziećmi w jakimś dobrze urządzonym ośrodku. | nawilżacz powietrza | foteliki samochodowe | przedszkole ursynów | praca licencjacka